DOBRY film na DOBREJ imprezie: Zwariować ze szczęścia

17361564_1023349051130764_3722080801537882480_n.jpg

Fot. PS | Mini-recenzje i ulubione wrażenia

W ostatni piątek nie dość, że imieniny obchodzili Patryk i Zbigniew, to jeszcze wypadała miesięcznica czwartej rocznicy założenia tego bloga. Z tej okazji świętowaliśmy najpierw seansem włoskiej komedii (czy raczej komediodramatu), a potem już na salonach kinokawiarni Kika przy cydrze i ciastach. Tym razem o wydanie werdyktu poprosiliśmy naszych gości, którzy jednogłośnie uznali go za DOBRY.

Czytaj dalej

DOBRY film: Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie

i-perfetti-sconosciuti-paolo-genovese-e-il-cast-presentano-il-film-31269993740x308780x325

Nie należy iść na to na głodno. Towarzysze musieli tuż po seansie spałaszować kebaba.

Myśleliśmy, że idziemy na w miarę lekką komedię. W końcu to przecież sugerował zwiastun, ukazujący wieczorne spotkanie grupy przyjaciół , w rytmie lekkiego i wpadającego w ucho przeboju. Uzbrojeni w paczkę M&Mków z orzeszkiem i popcorn szykowaliśmy się na ubaw po pachy. Wyszliśmy z kina zadowoleni, z  bolącym od śmiechu (i mieszaniny popcornu ze słodyczami) brzuchami. Ale pod tym wszystkim kryło się pewne przygnębienie, które próbowaliśmy stłumić tłustym jedzeniem i kieliszkiem…

Czytaj dalej

DOBRY film: Nienasyceni (A Bigger Splash)

 

video-a-bigger-splash-karaoke-superJumbo

Dawno mi się nie zdarzyło, żebym wyszła z kina tak zadowolona i oczaarowana. I to nie dlatego, że wreszcie mogłam wyjść, tylko dlatego, że zobaczyłam film pięknie nakręcony, zagrany, wyreżyserowany, cudownie zmontowany i ze świetną ścieżką dźwiękową, a jeszcze dane mi było dobrze się uśmiać.

Polski tytuł zamiast odsyłać do obrazu Hockneya przywołuje (przynajmniej piszącemu te słowa żarłokowi) na myśl tłuszcze. Co ciekawe, inny film scenarzysty Davida Kajganicha, „Town Creek” został na polski przetłumaczony „Nienasycony”. Przypadek?

 

Czytaj dalej

„Cuda”: DOBRY film, chyba, że boicie się pszczół.

Czasem idzie się na film nie wiedząc, czego się spodziewać. Tym razem jedyna co wiedziałam przed seansem, to że to ma być film o jakiejś rodzinie we Włoszech i że zdobyło Grand Prix w Cannes. Zachęcające, ale niejasne. Wyszłam bardzo zadowolona.

 Cuda to cudownie rozwlekły, posiadający własny rytm i subtelny urok film, który przenosi w upalne pola i magiczne nadmorskie zakątki na pograniczu Umbrii i Toskanii. Jest cicho. Często jedyną muzyką jest brzęczenie pszczół i kapanie świeżego miodu. Nie zawsze wiadomo o co chodzi. I dobrze.

Czytaj dalej

DOBRY film: Złote wrota

„Nuovomondo”

Włochy, Francja 2006

reż. i sc. Emanuele Crialese

wyk. Vincenzo Amato, Charlotte Gainsbourg

Szkoła językowa w której uczę się włoskiego (po to, by móc lepiej krytykować przekład włoskich filmów, ma się rozumieć) co tydzień w piątek zaprasza na wieczory filmowe. Filmy są oczywiście włoskie z włoskimi podpisami. Ostatnio mieliśmy oglądać „Dziesięć zim” („Dieci Inverni„), ale nauczyciel odpowiedzialny za przyniesienie płytki zapomniał. Pozostał nam wybór pomiędzy „Nuovomondo” a komedią z lat 90. dziejącą się na południu Włoch. Większość widowni wiedziała co znaczy włoska komedia z lat dziewięćdziesiątych, więc zgodnie wybraliśmy „Złote wrota”.

Film się zaczął. Ludzie biegną przez wzgórza na których pełno białych kamieni. Czyżby „Rękopis znaleziony w Saragossie?”. W pierwszych trzydziestu minutach trwania filmu sala prawie się opróżniła — został pochrapujący Irlandczyk, Amerykanka śmiejąca się w najsmutniejszych miejscach, zafascynowana Angielka i ja. Nikt z nas nie żałował, że został. Z jednej strony rozumiem ucieczkę publiczności — jeśli mówili, to po sycylijsku (choć mieliśmy włoskie tłumaczenie), a są tacy których może przestraszyć scena przedstawiająca sycylijskich chłopiąt biegających boso po rozoranym polu, niosąc gigantyczną marchewkę. Jednak rozumiem też dlaczego w 2006 roku film ten zgarnął z sześć nagród na festiwalu w Wenecji.

Akcja toczy się w czasach, w których mniej więcej zaczyna się druga część „Ojca Chrzestnego” i obejmuje część trasy chłopca który miał się stać Marlonem Brando (z Sycylii po Ellis Island u wybrzeży Nowego Jorku, gdzie przywożono imigrantów). Tutaj rodzina (sędziwa matka, jej dwóch synów i wnuk) ucieka nie przed mafią, ale przed biedą. Wierzą, że w Ameryce, w tym Nowym Świecie rzeki są mlekiem i miodem płynące, że wszystko jest większe (tak jak Miś i Tygrysek myśleli o Panamie) a na drzewach rosną pieniądze. Wypływają wielkim statkiem, oczywiście pod pokładem, gdzie poza Włochami z dziwnego powodu jedzie też rudowłosa Angielka z dobrego domu. Po podróży która zmieniła ich wszystkich dopływają do Ellis Island — a tam mleko innego rodzaju (mgła) i poniżające sprawdzanie, czy nadają się na obywateli Nowego Świata.

Jest to bardzo ładny film: każdy kadr mógłby być oprawiony w ramkę. Crialese wspaniale miesza realizm magiczny, surrealizm z czasem brutalnym realizmem, dzięki czemu wszystko tworzy dziwną, smutną, ale i piękną całość. No, DOBRE.

Jedną rzeczą która mi troszkę psuła harmonię dzieła było użycie pod koniec dwóch moich ulubionych piosenek Niny Simone (DOBRE „Feeling good” i „Sinnerman”). Mimo, że słucha się ich z przyjemnością, to trochę przeszkadza mi nagłe (choć w sumie logiczne) przejście z muzyki instrumentalnej (ew. sycylijskich pieśni ludowych) do współcześniejszych utworów, które odciągają uwagę od ważnych scen zamiast je podkreślać. Ale to tylko taka drobna uwaga, film (i zakończenie) nadal bardzo DOBRE. Oczywiście artystycznie, bo nie wiem, czy można to nazwać happy endem.

Pesciolina

DOBRY film: Millerowie

millers (1)

„We’re the Millers”

USA, 2013

reż. R. M. Thurber,

sc. S. Faber, B. Fisher, S. Anders, J. Morris

wyk. J. Aniston, J. Sudeikis

Wszyscy jesteśmy strukturalistami. Przynajmniej tak ostatnio przeczytałem na pulpozaurze, z którym to mamy przyjemność od czasu do czasu współpracować. Rozkmina dotyczyła akurat procedurali, czyli seriali gdzie mamy do czynienia ze znaną sytuacją – szpital, komisariat policji, agencja PR, zamek pełen rycerzy czy kancelaria prawna. Mając znaną bazę, twórcy mogą się pobawić nadbudową. Operują znanymi schematami, ale dzięki temu skupiają się na tym, co naprawdę ciekawe i dające pole do popisu – na intrygach, problemach, relacjach międzyludzkich.

Te spostrzeżenia miały mi pomóc w ustosunkowaniu się do filmu, jaki zobaczyłem już w deszczowej aurze Brukseli. Współautorka tego bloga smaży się w Italii, a ja przyzwyczajam się do aury belgijskiej stolicy, którą – jak to określił jeden z mieszkańców tego miasta, gdy usłyszał moje narzekania na irytująco dżdżystą i zimną pogodę – zwą „The Land of Rain” (czy to ma coś wspólnego z tym?!). Nie popadając w zbędne dygresje, zaznaczmy, że zatęskniłem za wakacjami i słoneczkiem. „Millerowie”, których plakaty widziałem w Krakowie od początku sierpnia wydawali się doskonałą opcją na tak paskudny klimat…

Struktura znana – banda społecznych abnegatów zostaje wsadzona na jeden wózek. Nie za bardzo się lubią, właściwie – nienawidzą, ale wizja zrobienia interesu życia wydaje się być wystarczającym argumentem, by wstrzymać się ze wzajemnymi animozjami i podjąć się trudów współpracy. Z czasem toporna współpraca idzie coraz lepiej, postępuje integracja, aż przychodzi suspens, moment kryzysu i szczęśliwe rozwiązanie.

W te znane nam wszystkim kloci wsadzona zostaje historia Millerów. Dave (Jason Sudeikis) jest drobnym dilerem narkotyków. Popada w poważne problemy finansowe, na szczęście dostaje propozycję nie do odrzucenia. Nie dość, że uratuje życie, to jeszcze zarobi naprawdę kupę kasy. Jedynie co musi zrobić, przemycić z Meksyku (rzecz dzieje się w US) kilka ton kokainy wyborowej jakości. Sprawa jest na wstępnie raczej beznadziejna, na szczęście Dave jest jednostką spostrzegawczą – zauważa, że policja zupełnie inaczej traktuje rodzinki z dziećmi. Wpada na pomysł, do realizacji którego brakuje mu pewnego szczegółu, jakim jest… posiadanie owej rodziny. Dość szybko Dave namawia do współpracy swoją koleżankę striptizerkę (J. Aniston), młodocianą złodziejkę Casey (Emma Robers II, prywatnie bratanica… Julii Roberts) i nieco przytrzymanego Kenny’ego. I już jako „eee… Millers! Yes, We’re the Millers” ruszają w drogę pełną przygód.

Fakt, iż ta paka odszczepieńców musi odgrywać wzorową (czytaj: nudną) typową amerykańską rodzinkę, a jednocześnie uciekać przed pościgiem zabijaków z meksykańskiego kartelu narkotykowego, użerać się po drodze z prawdziwą typową, amerykańską rodzinką i jeszcze zdążyć na czas przywieźć towar jest oczywiście żyznym gruntem pod żarty i żarciki. I to czasem naprawdę mocne, co jest niewątpliwym plusem filmu. Scenarzyści bezczelnie igrają z naszym poczuciem dobrego smaku, bez żenady pokazując na ekranie to, co przed sekundą przemykało w naszych perwersyjnych umysłach antycypujących puenty gagu. Udaje się jednak zrobić to wszystko w taki sposób, aby – oprócz wywołania w nas zażenowania, że należymy ze scenarzystami do tego samego gatunku zwierząt – spowodować, że mimo wszystko śmiejemy się z tych nieraz dramatycznie prymitywnych żarcików (przyznam się – ja padłem, jak głupiutka striptizerka chwaliła się dziarą „Boner Garage” na podbrzuszu ze strzałką wskazującą na dół).

Niektóre z nich nie powalają inwencją, a i przy części zawczasu domyślamy się co nas czeka. Jak bym się bardzo chciał przyczepić, to ponarzekałbym na tę nieco zaskakującą nierówność. Gdyby wszystkie były tak dobre, jak te najlepsze, to film byłby jeszcze lepszy, może nawet bardzo dobry (tracę na stylistyce, ale słowa oddają rzeczywistość;) No i rzecz jasna fabuła ma swoje słabsze momenty, jednak nie bądźmy już tak wybredni. Czego w końcu oczekujemy po komedii wakacyjnej, w której gra Jenifer Aniston? Że będzie aluzja do „Przyjaciół”?

To powiem wam, że jest, a pewnie. Nie ma niespodzianki, ale sposób w jaki została ona przemycona mówi wiele o filmie. Wiemy co będzie, a i tak daje nam radości. Stara historia z zakończeniem mającym -6k6+2exp do „Ataku z zaskoczenia”, ale opowiedziana tak, że i tak bawi.

Za oknem deszcz dźwięczy ze swoją niemiłosierną i beznadziajną uporczywością o okna brukselskich mieszkań, a ściny kin rozbrzmiewają śmiechem wywołanym tańczącą na rurze Jennifer…

Słoń

ZŁY film: Koneser

La migliore offerta/The best offer

Włochy 2013

reż. i scen. Giuseppe Tornatore

Geoffrey Rush, Jim Sturgess, Sylvia Hoeks , Donald Sutherland

Włoski film po angielsku. Najciekawsze w tym jest to, że akcja dzieje się w nieokreślonym świecie pełnym pięknych antyków. Film kręcono m.in. w Rzymie, we Wiedniu*,  w Mediolanie, w Trieście, w Parmie i w Pradze, i tylko Praga „grała siebie”. Reszta  grała jedno, anglojęzyczne, składające sięz samych zabytków i muzeów miasto. Willa głównej bohaterki była niepodważalnie włoska, koneser-licytator oglądał widok z klubu czy z biura na bazylikę Świętego Piotra, dookoła jeździły auta na wiedeńskich tablicach, warsztat Strugessa mieścił się w typowo północnowłoskich podcieniach. A wszędzie, nawet w Pradze-Pradze mówili z pięknym brytyjskim akcentem, nawet Rush (Australijczyk) i mająca w filmie angielski paszport bohaterka grana przez Holenderkę. Ludzie znający te miasta (i rozpoznający tablice rejestracyjne) mogą być nieźle zdezorientowani, ale uważam ten dziwny anglojęzyczny świat zabytków za ciekawy pomysł reżysera. Takie omamienie było chyba celowe**.

Czytaj dalej