DOBRE, inne Gwiezdne Wojny: Łotr 1

rogue-one-a-star-wars-story-felicity-jones-diego-luna.jpg

Robot-pudełko kontratakuje!

Gdy okazało się, że żartobliwe przewidywania Współautorki stały się faktem i disneyowski spin-off ze świata Gwiezdnych Wojen naprawdę  w Polsce nazywa się “Łotr 1” rozległy się śmichy, chichy i obawy (Ryba w sumie go lubi…). Zeszłoroczne “Przebudzenie Mocy” było o wiele bardziej wyczekiwanym tytułem, ze świetnym aktorstwem i postaciami, ale coś szwankowało na poziomie scenariusza, który był miksem IV i V epizodu (Współautorowi to przeszkadza… Współautorce nie :P). “Łotr” jest filmem dobrym, ładnie nawiązującym do całej sagi, z cudownymi krajobrazami i fantastycznym zakończeniem. Czy jest to jednak film DOBRY dla wszystkich tych, którzy nie reagowali ekstatycznie na fakt, że pilotami X-wingów, jest ta sama ekipa co prowadziła je w IV epizodzie, a rolę komandora Imperium Moffa Tarkina grał facet, który nie żyje od 22 lat?  Recenzja wspólna. Z małą kością niezgody.

[Drobniuśkie spoilery do Epizodów IV-VIII, co do Łotra nie wychodzimy poza to, co widać w zwiastunie]

Czytaj dalej

Znowu oceniamy filmy po zwiastunie, czyli Współautorka wróży co nas czeka w 2016

2A8E891900000578-0-image-m-9_1436974125435

Nowy Rok! Po co myśleć o dość DOBRYM roku poprzednim, skoro czekają nas nowe filmy (nawet, jeśli z 2015). Jak co roku oceniamy co nas czeka w przyszłym roku po zwiastunach (lub nawet samych tytułach!). 

Styczeń:

Joy (8.01)

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=SN4MLMHET7w&w=560&h=315]

reż. i scen. David O Russel

wyk. Jennifer Lawrence, Bradley Cooper, Robert de Niro

O czym? [opis z Filmwebu]: Joy Mangano jest samotną matką z Long Island, która wynajduje mopa i staje się milionerką.

Werdykt: DOBRY

Dlaczego: Widzieliśmy już dwa filmy tego reżysera z praktycznie tą samą obsadą, Poradnik poztywnego myślenia, który był w sumie DOBRY oraz American Hustle, który Współautorowi się bardzo podobał, a mnie trochę znudził. Biedny de Niro zasługuje ostatnio na zagranie w DOBRYM filmie, tak samo jak nieszczęsny Cooper. Podejrzewam, że będzie to ciut pretensjonalny, lecz w sumie DOBRY film, idealny na zimowe wygrzewanie się w kinie.

Luty:

Brooklyn (19.02)

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=15syDwC000k&w=560&h=315]

reż. John Crowley, scen. Nick Hornby (powieść: Colm Tóibín)

wyk. Saoirse Ronan, Domhnall Gleeson, Emory Cohen

O czym? Lata pięćdziesiąte dwudziestego wieku. Eilis Lacey, młoda Irlandka, musi wybrać pomiędzy życiem w rodzinnej wiosce a życiem “na Brooklynie”. Ale tak naprawdę, to nie ma żadnego wyboru.

Werdykt: ZŁA adaptacja DOBREJ książki.

Dlaczego: Książka jest DOBRA, acz przygnębiająca, jak cholera. Jest to powieść o tęsknocie, smutku i braku kontroli nad własnym losem: Eilis tak naprawdę nie ma wyboru, o wszystkim w jej życiu decydują inni. Jak w końcu musi podjąć jakąś decyzje, to stoi przed dwoma równie trudnymi i tragicznymi w skutkach konsekwencjami decyzji, które podjęli inni. Nie jestem sobie w stanie wyobrazić, jak można dobrze zekranizować powieść, której siła i “dobroć” polega na życiu wewnętrznym bohaterki. Film wygląda, jak ckliwy melodramat nostalgizujący lata pięćdziesiąte, idealizujący “trójkąt” miłosny, “wybór” między dwoma burakami, który w książce stanowi wątek bardzo poboczny.

Czytaj dalej

ZŁY film w DOBRYM kinie. Crimson Peak: Wzgórze Krwi

Za: nerdist.com

Za: nerdist.com

Trzecia podróż do Bangkoku musiała doprowadzić do nadrobienia katastrofalnej zaległości, jaką było nie pójście jeszcze do kina w Tajlandii. Z trzech kin niezależnych najbliżej była nowo wyremontowana Scalia, w której nie było za bardzo wyboru, jeśli chodzi o seans — cóż, uroki jednej sali kinowej. Padło na “Wzgórze krwi”, baśniowy horror od Guillermo del Toro (świetny “Labirynt Fauna”) z Tomem Hiddlestonem (prawie równie krwawy “Koriolan“, wdzięczny Loki z “Thora”) i Mią Wasikowską (“Stoker”), który nie był ani tak głęboki jak horror Meksykańczyka z hiszpańską wojną domową w tle, ani tak krypny jak dramat rodzinny ze “Stokera”.

Czytaj dalej

Trzy dobre komedie ze Skandynawii

Trzy komedie z północnej Europy. A konkretniej z Danii, Szwecji i Norwegii. Jedna stara staroć, którą warto przypomnieć i dwie produkcje, które były do zobaczenia w Polsce w tym roku. Niby wszystkie trzy zaklasyfikowane jako komedia, ale każda z nich operuje innym poczuciem humoruDo wyboru do koloru: komedia kryminalna, czarna i taka-nie-do-końca-czarna. Nie brakuje też neonazistów, (sam Hitler się pojawia!), przemocy w szkole, dużej dozy dystansu do swoich nacji i momentów, gdy zadajemy sobie pytanie, co to do licha jest. Ale jest dobrze. I ciekawostka: w każdej z nich pojawia się wątek azjatycki, z czego w dwóch tak obecna ostatnio na tym blogu Indonezja.

Za: i.ytimg.com

Za: i.ytimg.com

Zacznijmy od filmu, który urzekł mnie swoim tytułem. Wyprodukowany w 2013 r. w Szwecji “Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął” zapowiadał dość pokręcone przygody geriatryków. Okazało się, że jest bardziej przaśno niż dziwnie, ale i tak nie można narzekać. Allan (Robert Gustaffson), tytułowy stulatek (choć aktor go grający jest młodszy od mojego ojca!), zirytowany nudą w domu spokojnej jesieni postanawia po prostu wyjść przez okno i uciec w świat. Po drodze zawija pewnemu neonaziście walizkę z kasą i dzięki pomocy przygodnie poznanego dróżnika Juliusa (Iwar Wiklander) stara się zgubić pościg wściekłych reprezentantów skrajnej prawicy. Po drodze dołączy do niego wybitnie nieogarnięty Benny (David Wiberg), student wszystkich możliwych kierunków, jedna kobieta i śmiercionośny słoń (że zwierzę).

Czytaj dalej

Dobry Film: Polowanie

Kiedy łowca staje się ofiarą... Mad Mads szaleje.

Kiedy łowca staje się ofiarą… Mad Mads szaleje.

Jagten

Dania, 2012

Thomas Vinterberg

wyk. Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen

Kiedyś gdzieś (“Rolling Stone”) przeczytałem wywiad z twórcami South Parka. Pytanie dotyczyło tego, jaka tak naprawdę idea stoi za satyrą, która mieli w drobny mak wszystko – od Jana Pawła II do rudych. Odpowiedź była bardzo prosta i była mniej więcej taka: “Cóż, chcieliśmy pokazać, że wszystkie dzieciaki to tak naprawdę nieziemskie skurwysyny”.

Właśnie ten wywiad przypomniał mi się jak coraz bardziej się wciągałem w najnowszy film Vinterberga, na który polowałem (hehe) już od miesiąca. Otóż Klara zakochuje się w Lucasie (Mads Mikkelsen). Ten nie za bardzo ma ochotę odwdzięczyć uczucie uroczej blondynczki, z resztą nie ma co mu się dziwić – Lucas akurat romansuje z jedną z koleżanek z pracy, która okazuje się być Polką, ale o tym polski widz dowie się dopiero jak nasza rodaczka się zirytuje (tak, lepiej oglądać film bez lektora). Klara czuje się odrzucona, więc ze złości postanawia rzucić na poczciwego Lucasa dość poważne oskarżenie, jakoby miałaby między nimi istnieć jakaś forma erotycznej relacji. Cóż, nic by nie było w tym dziwnego, gdyby nie fakt, że Klara ma… 7 lat.

No i zaczyna się cała historia. Lucas ma nieposzlakowaną opinię, Klara jest córą jego najlepszego przyjaciela (Thomas Bo Larsen), są procedury, śledztwo i przesłuchania, więc nie ma opcji, na pewno się wszystko wyjaśni, jednak coś w pewnym momencie wymyka się spod kontroli. Może w wyniku niedomówień, może z braku odwagi mieszkańców miasteczka, w każdym razie zaczyna się polowanie. I to takie najbardziej przerażające. Nie to z kategorii “zabili go i uciekł”, gdzie trzeba trochę pobiegać, powybuchać i pozabijać, by oczyścić się z zarzutów i udowodnić spisek FBI i Al-Kaidy. Nie, wrogiem nie są jednoski, ale społeczeństwo. I – co przeraża – nie mamy tutaj siedzących w swoich małych wyizolowanych domowych światkach zimnych Skandynawów, ale zintegrowaną małą społeczność, która – jak się wydaje – doskonale się zna i nie ma miejsca na takie barbarzyństwa.

Pamięć i wyobraźnia społeczna jest irracjonalna, odporna na argumenty – każdy wie swoje, ale egzekutorem nie jest jeden, realnie istniejący kat, ale bezosobowy, gęstniejący nastrój społeczny. Nikt nie jest winny, ale tu kamyk w okno, tam głowa konika do łóżka… A Lucas dramatycznie walczy o prawdę.

Skąd to znamy, pewnie, motyw stary jak świat – studium społecznej psychozy. Wystarczy wspomnieć doskonałe “Dogville” von Triera, gdzie jeszcze nienabotoksowana Nicole Kidman wpada w piekło małej wioseczki, której właściwie… nie ma (kto widział, wie, że piję do jakże bogatej scenografii filmu). Z resztą panowie von Trier i Vindenberg się znają, razem podpisywali w 1995 r. słynny manifest mający na celu uzdrowić światową kinematografię, czyli DOGMĘ 95. A skoro już jesteśmy przy plotkach, to dodajmy jeszcze, że reżyser jest kumplem Larsa Ulricha z Metallici, nakręcił im nawet klip do piosenki, słabej jak barszcz, no ale ja Metę to skończyłem ogarniać na Master of Puppets.

Jednak pomimo dość wyświechtanej tematyki, mam wrażenie, że film dużo wnosi do rzeczy. Mamy i męską przyjaźń, i – no jakby na to nie patrzeć – miłość, i trochę skandynawskiego oszołomstwa. Nie, dobra, z tym ostatnim to żarcik, ale dobrze wiedzieć, że nawet w tak idealnym społeczeństwe, z cywilizacyjnym superego, jaki Polska osiągnie w okolicach 2567 r., nie wszystko jest idealne. (Zainteresowanym polecam “Higienistów” M. Zaremby-Bielawskiego!)

Mads Mikkelsen… w końcu gra normalnego faceta. I ma okulary! Po księdzu-psychopacie (“Jabłka Adama”), szalonym wikinku-psychopacie, który dopływa do Ameryki przed Asteriksem (“Valhalla Rising”), psychiatrze-psychopacie (“Hannibal”, ale serial, nie film!) mordercy najfajniejszej laski Bonda (PO Ursuli Anders) czyli Vesper Lynd (Le Chiffre w “Casino Royal”, Eva Green – kocham!) byłem naprawdę ciekaw jak Mad Mads odnajdzie się w jakiejś z życia wziętej roli. I naprawdę daje radę.

Zakończenie – chyba… rozczarowuje. Ale to tylko pierwsze wrażenie. Po namyśle stwierdzam, że jednak jest bardzo dobre. Wymowne. Metaforyczne. I chyba tak trzeba je odczytywać. Są krzywdy, które nawet pomimo przebaczenia bolą jeszcze bardzo długo… A może oznacza to jedynie, że nie było mowy o prawdziwym przebaczeniu? A może… to jest ten moment, który czyni ten film naprawdę DOBRYM? I nie trzeba już dodawać, że “fabuła jest jaka jest, ale idźcie zobaczyć Madsa w okularach i świetne widoczki duńskiej jesieni i zimy”.

Słoń

P.S. A dla tych, którzy szukają DOBREGO filmu poruszającego problem pedofilii polecam austriackiego “Michaela”. Wcina.