DOBRZE nakręcony film o kręceniu: American Hustle.

Źródło: erillsstyle.files.wordpress.com

Źródło: erillsstyle.files.wordpress.com

American Hustle

USA, 2013

reż. David O. Russell, scen. Davin Warren Springer

wyk. Christian Bale, Amy Adams, Bradley Cooper, Jannifer Lawrence

Nie wiadomo, co jest prawdą, nawiązaniem do prawdziwej akcji FBI z końca lat 70., a co wizją artystyczną reżysera. Mamy tu wszystkie gatunki, niby jest to komedia kryminalna, ale tak naprawdę istny misz-masz, jednak na Boga, jak to się wszystko trzyma kupy! Dostajemy stylizowany na lata 70. kryminał sensacyjny w rytmie bitów rodem z “Gorączki sobotniej nocy”, gdzie wytapirowana Jennifer Lawrence niczym w musicalu śpiewa pod “Live and let die” Beatlesów. Gorące i namiętny romanse, mające miejsce w wytwornych salach, toaletach nocnych klubów i w pralni gdzieś w New Jersey, są jedynie przygrywką przed wyrafinowaym i zabawnym pochodem iście karnawałowych postaci, które kombinują jak mogą, by ugrać co swoje i rozkochać kogo trzeba. Rozbrajający humor, zwroty akcji, trochę seksu, dużo polityki, złych gangsterów, cudownie białe zęby AMY ADAMS, która onieśmiela każdego chłopca powyżej czwartego roku życia swoimi kreacjami z dekoltem po pępek, no i Bradley Cooper goniący w papilotach. Przepis na 10 nominacji do Oscarów jest naprawdę aż taki prosty?

Czytaj dalej

Dobry Film: Polowanie

Kiedy łowca staje się ofiarą... Mad Mads szaleje.

Kiedy łowca staje się ofiarą… Mad Mads szaleje.

Jagten

Dania, 2012

Thomas Vinterberg

wyk. Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen

Kiedyś gdzieś (“Rolling Stone”) przeczytałem wywiad z twórcami South Parka. Pytanie dotyczyło tego, jaka tak naprawdę idea stoi za satyrą, która mieli w drobny mak wszystko – od Jana Pawła II do rudych. Odpowiedź była bardzo prosta i była mniej więcej taka: “Cóż, chcieliśmy pokazać, że wszystkie dzieciaki to tak naprawdę nieziemskie skurwysyny”.

Właśnie ten wywiad przypomniał mi się jak coraz bardziej się wciągałem w najnowszy film Vinterberga, na który polowałem (hehe) już od miesiąca. Otóż Klara zakochuje się w Lucasie (Mads Mikkelsen). Ten nie za bardzo ma ochotę odwdzięczyć uczucie uroczej blondynczki, z resztą nie ma co mu się dziwić – Lucas akurat romansuje z jedną z koleżanek z pracy, która okazuje się być Polką, ale o tym polski widz dowie się dopiero jak nasza rodaczka się zirytuje (tak, lepiej oglądać film bez lektora). Klara czuje się odrzucona, więc ze złości postanawia rzucić na poczciwego Lucasa dość poważne oskarżenie, jakoby miałaby między nimi istnieć jakaś forma erotycznej relacji. Cóż, nic by nie było w tym dziwnego, gdyby nie fakt, że Klara ma… 7 lat.

No i zaczyna się cała historia. Lucas ma nieposzlakowaną opinię, Klara jest córą jego najlepszego przyjaciela (Thomas Bo Larsen), są procedury, śledztwo i przesłuchania, więc nie ma opcji, na pewno się wszystko wyjaśni, jednak coś w pewnym momencie wymyka się spod kontroli. Może w wyniku niedomówień, może z braku odwagi mieszkańców miasteczka, w każdym razie zaczyna się polowanie. I to takie najbardziej przerażające. Nie to z kategorii “zabili go i uciekł”, gdzie trzeba trochę pobiegać, powybuchać i pozabijać, by oczyścić się z zarzutów i udowodnić spisek FBI i Al-Kaidy. Nie, wrogiem nie są jednoski, ale społeczeństwo. I – co przeraża – nie mamy tutaj siedzących w swoich małych wyizolowanych domowych światkach zimnych Skandynawów, ale zintegrowaną małą społeczność, która – jak się wydaje – doskonale się zna i nie ma miejsca na takie barbarzyństwa.

Pamięć i wyobraźnia społeczna jest irracjonalna, odporna na argumenty – każdy wie swoje, ale egzekutorem nie jest jeden, realnie istniejący kat, ale bezosobowy, gęstniejący nastrój społeczny. Nikt nie jest winny, ale tu kamyk w okno, tam głowa konika do łóżka… A Lucas dramatycznie walczy o prawdę.

Skąd to znamy, pewnie, motyw stary jak świat – studium społecznej psychozy. Wystarczy wspomnieć doskonałe “Dogville” von Triera, gdzie jeszcze nienabotoksowana Nicole Kidman wpada w piekło małej wioseczki, której właściwie… nie ma (kto widział, wie, że piję do jakże bogatej scenografii filmu). Z resztą panowie von Trier i Vindenberg się znają, razem podpisywali w 1995 r. słynny manifest mający na celu uzdrowić światową kinematografię, czyli DOGMĘ 95. A skoro już jesteśmy przy plotkach, to dodajmy jeszcze, że reżyser jest kumplem Larsa Ulricha z Metallici, nakręcił im nawet klip do piosenki, słabej jak barszcz, no ale ja Metę to skończyłem ogarniać na Master of Puppets.

Jednak pomimo dość wyświechtanej tematyki, mam wrażenie, że film dużo wnosi do rzeczy. Mamy i męską przyjaźń, i – no jakby na to nie patrzeć – miłość, i trochę skandynawskiego oszołomstwa. Nie, dobra, z tym ostatnim to żarcik, ale dobrze wiedzieć, że nawet w tak idealnym społeczeństwe, z cywilizacyjnym superego, jaki Polska osiągnie w okolicach 2567 r., nie wszystko jest idealne. (Zainteresowanym polecam “Higienistów” M. Zaremby-Bielawskiego!)

Mads Mikkelsen… w końcu gra normalnego faceta. I ma okulary! Po księdzu-psychopacie (“Jabłka Adama”), szalonym wikinku-psychopacie, który dopływa do Ameryki przed Asteriksem (“Valhalla Rising”), psychiatrze-psychopacie (“Hannibal”, ale serial, nie film!) mordercy najfajniejszej laski Bonda (PO Ursuli Anders) czyli Vesper Lynd (Le Chiffre w “Casino Royal”, Eva Green – kocham!) byłem naprawdę ciekaw jak Mad Mads odnajdzie się w jakiejś z życia wziętej roli. I naprawdę daje radę.

Zakończenie – chyba… rozczarowuje. Ale to tylko pierwsze wrażenie. Po namyśle stwierdzam, że jednak jest bardzo dobre. Wymowne. Metaforyczne. I chyba tak trzeba je odczytywać. Są krzywdy, które nawet pomimo przebaczenia bolą jeszcze bardzo długo… A może oznacza to jedynie, że nie było mowy o prawdziwym przebaczeniu? A może… to jest ten moment, który czyni ten film naprawdę DOBRYM? I nie trzeba już dodawać, że “fabuła jest jaka jest, ale idźcie zobaczyć Madsa w okularach i świetne widoczki duńskiej jesieni i zimy”.

Słoń

P.S. A dla tych, którzy szukają DOBREGO filmu poruszającego problem pedofilii polecam austriackiego “Michaela”. Wcina.