DOBRY film: Frank

Frank_telegraphcouk

źródło: telegraph.co.uk

“Frank”

Wielka Brytania, Irlandia, 2014

reż. Lenny Abrahamson

scen. Jon Ronson, Peter Straughn (na podstawie wspomnień i artykułu tego pierwszego)

wyk. Michael Fassbender, Domhnall Gleeson, Maggie Gyllenhaal

Trochę ponad tydzień temu dostałam wiadomość od Współautora: “Znajdź jakiś sensowny film, idziem do kina w przyszłym tyg.”. Zdziwiłam się. Jeśli przez ostatnie osiem miesięcy zerkaliście na naszego bloga to pewnie wiecie, iż spędza on ostatnio swój czas oglądająć ocenzurowane filmy w malezyjskich multipleksach, wpadając czasem do Birmy/Mjanmy, gdzie seans jest okazją do usłyszenia hymnu. Jednak Słoń nie robił Ryby w konia — rzeczywiście wracał na chwilę do studyjnych kin kraju ojców.

Wybór “sensownego” filmu okazał się pewnym problemem — trzeba było znaleźć coś, czego nie zobaczy po powrocie do dżungli azjatyckich kin. Padło na przedpremierowy pokaz “Franka” Pod Baranami — i był to zarówno DOBRY, jak i ZŁY wybór.

Czytaj dalej

“Carolina”, czyli ZŁY film, który okazał się trochę lepszy niż się spodziewałam

655h1WwlzNtb6dO4bbnyebJ4ur5

Carolina

USA 2003

reż. Marleen Gorris, scen. Katherine Fugate

wyk. Julia Stiles, Shirley Maclaine, Alessandro Nivola

Są filmy, które ogląda się, bo ktoś zaufany nam polecił. Są takie, po które się sięga, gdyż grają ulubieni aktorzy albo są adaptacją ulubionej książki. Są też takie, które się ogląda tylko dlatego, żeby nie pisać ostatniej strony swojej pracy magisterskiej, a natknęło się na tytuł podczas prokrastynacyjnej sesji na imdb.To jest historia takiego filmu.

Dodatkowym bodźcem przy wybraniu tego filmu było to, że i tytuł, i główna bohaterka (Stiles) noszą wariację imienia piszącej te słowa. To był znak z niebios. Trzeba było wybadać to dzieło w ramach samopoznania. A jak zobaczyłam, że grają w nim Shorley Maclaine, Julia Stiles, Jennifer Coolidge i piękny i młody Alessandro Nivola, a wyreżyserowała go ta sama osoba, co nagrodzony Oskarem “Ród Antonii” i niezłą adaptację “Pani Dalloway”, uznałam, że to może nawet być całkiem DOBRE. Ale wtedy zobaczyłam trailer, i wiedziałam, że będzie ŹLE.

Czytaj dalej

Tak ZŁY, że nie sposób rozkminić: The Room

Dziś mamy  zaszczyt zaprezentować pierwszy (i, miejmy nadzieję, nie ostatni) gościnny post niejakiej Hadynianki, autorki bloga Rozkminy Hadyny, na którym zazwyczaj rozkminia książki (zachęcamy do zapoznania się z nim!). Dziś dla nas zajmie się pewnie BARDZO ZŁYM filmem, który ma szanse zostać NAJGORSZYM z opisywanych tu filmów.  

Oface

„The Room”

USA, 2003

scen. i reż. Tommy Wiseau

wyk. Tommy Wiseau, Greg Sestero

Oh hai, guys! Z tej strony autorka bloga Rozkminy Hadyny, ale tym razem zostałam poproszona o strzelenie recenzyjki The Room tutaj, skoro już się pochwaliłam, że oglądałam.

Niestety jednak obawiam się, że mogę nie sprostać zadaniu. Tego filmu nie da się rozkminić.

On kompletnie nie ma sensu.

Czytaj dalej

DOBRY film: Świat Utracony: Tajemnica Pierwszej Zemsty

źródło: holidayfilmreviews.blogspot.com | Świat jednak kończy się wybuchem, nie jęknięciem

źródło: holidayfilmreviews.blogspot.com | Świat jednak kończy się wybuchem, nie jęknięciem…

Faery Lands Forlorn

USA, Wielka Brytania, Nowa Zelandia 2014

reż. Regina Phalange, scen. Holden McGroin

wyk. Calista Flockhart, Nicolas Cage, Kate Winslet, Alan Rickman, Jack Black

Mimo głównego założenia tego bloga, rzadko się zdarza, żebym po wyjściu z kina mogła ze stuprocentową pewnością powiedzieć, że film był DOBRY. Faery Lands Forlorn to jeden z tych nielicznych wyjątków. Jest tu wszystko, i to w najlepszym wydaniu: porywająca fabuła, piękne zdjęcia, Nicolas Cage grający dwie wersje jednego bohatera, a do tego przerywniki w postaci monologów i pieśni wykonane głębokim głosem samego Alana Rickmana. Przygotujcie się na trzy godziny estetycznych i artystycznych rozkoszy.

Czytaj dalej

LEDWO DOBRY, przereklamowany film: Sierpień w hrabstwie Osage

źródło: http://tour-de-force.net/

źródło: tour-de-force.net

August: Osage County

USA 2013

reż. John Wells, scen. Tracy Letts (na podstawie własnej sztuki)

wyk. Meryl Streep, Julia Roberts i całe mnóstwo gwiazd

Dawno tak nie przeklinałam założenia naszego bloga, jak w przypadku tego filmu. Nie jest to świetny film, na pewno jest przereklamowany, ale nie jest to też dzieło tak ZŁE, żebym boleśnie odczuwała, że bezpowrotnie zmarnowałam cenne minuty mojego życia (jak w przypadku np. Bling RinguKonesera czy Drugiej strony snu). Nie. Cieszę się, że ten film widziałam, i wiem, że wielu (mniej czepialskim) osobom może się bardziej podobać.

A teraz do rzeczy. Sierpień … jest (auto)adaptacją wielokrotnie nagradzanej sztuki Tracy’ego Lettsa. Rzecz się dzieje na przytłumionych upałem depresyjnych równinach Oklahomy, przywołuje na myśl dziejące się ciut bardziej na południe dzieła Faulknera. To typowa amerykańska sztuka, jest ganek, jest rodzina, są mroczne tajemnice rodzinne; właściwie te same co wszędzie, także w niezbyt lubianych przeze mnie sztukach “rodzinnych” Sama Sheparda, który zresztą gra tu ojca rodziny. Są siostry (których relacje trochę przypominają te z DOBREJ, też nagrodzonej Pulitzerem sztuki Beth Henley “Crimes of the Heart”), jest buntująca się nastolatka (Abigail Breslin), jest obleśny narzeczony jej ciotki (Delmot Mulroney), jest gruba ciotka (tu świetna Margo Martindale). Jest głupiutka siostra (Juliette Lewis), jest cicha siostra (Julianne Nicholson), jest główna siostra (Julia Roberts), jest kuzyn-nieudacznik (Benedict Cumberbatch). Jak w każdej szanującej się produkcji amerykańskiej, jest kilku Brytyjczyków mówiących (a jeden nawet śpiewa) z amerykańskim akcentem (Ewan McGregor i Benedict Cumberbatch). Jest muzyka country i ciężarówki, jest rak jamy ustnej i uzależnienie od leków, jest Indiańska pomoc domowa zmuszona do czytania T.S. Eliota (Misty Upham).

Czytaj dalej