ZŁY film: Wielkie Nadzieje

Great Expectations

Wielka Brytania, USA 2012

reż. Mike Newell, scen. David Nicholls, na podst. powieści Charlesa Dickensa

wyk. Tim Irvine, Jeremy Irvine, Helena Bonham Carter, Ralph Fiennes

Są dni, kiedy nie jestem pewna co sądzić o filmie. Zwlekam z napisaniem recenzji, pluję sobie w brodę, że uczepiliśmy się konieczności określania czy dany film jest ZŁY czy DOBRY. Tak było i w przypadku tego. W sumie nie jest to jakiś masakrycznie ZŁY film, lecz mógł być znacznie lepszy. Jak zawsze w przypadku takich dylematów, po powrocie z kina chcę się z tym przespać, a jak i drzemka nie pomoże, to jęczę i zatruwam życie towarzyszom seansu. Tym razem ofiarą padła Stefa*. Ze Stefą przyjaźnię się się dziesięć lat, przeszłyśmy razem niejedno. Razem wykradałyśmy jedzenie i uciekałyśmy przed bandą harcerzy, razem chodziłyśmy do podstawówki, gimnazjum i liceum. Stefa wie co to ZŁY film. W ciągu ostatniej dekady widziałyśmy dużo ZŁYCH (i trochę DOBRYCH) filmów. Liczę się z jej diagnozą, za parę lat to właśnie ona będzie mnie leczyć  w mojej hipohondrii (współczuję). Nękana moimi rozterkami, udzieliła mi takiej rady: „Ja bym jednak napisała, że ZŁY, bo jeśli kogoś zachęcisz, pisząc, że DOBRY, to pewnie wyjdzie rozczarowany”.

Przytaknęłam i posłuchałam. Zamiast iść na ten film, lepiej wypożyczyć książkę,przeczytać,  a potem zobaczyć którąś z prawie dwudziestu adaptacji, najlepiej serialowe prod. BBC. Najpierw przeczytajcie książkę, bo jest DOBRA. Najlepsza w Dickensie jest narracja i przekomiczna charakterystyka postaci. Film, niestety, zdziera ten urok dickensowości. Natomiast dla anglistów — i lektura, i film obowiązkowy. Dla fanów Harry’ego Pottera w sumie też, bo to „spoteryzowany” („zrowlingowany”?) Dickens, ale o tym za chwilę.

Czytaj dalej

ZŁY film: Bling Ring

The Bling Ring

USA 2013

reż. i scen.: Sofia Coppola

wyk. Israel Broussard, Katie Chang, Emma Watson

Nastawialiśmy się na ten film. Może to nas zgubiło. Trailer zapowiadał coś DOBREGO.  Nigdy (a do kina oboje chodzimy długo i często), nigdy nie wyszliśmy tak po prostu zmęczeni.

Początek (jak zwykle u Sofii Coppoli) świetny. Temat ciekawy, w dodatku oparty na prawdziwej historii (a właściwie na artykule w „Vanity Fair”). Gromada nastolatków z Los Angeles z łatwością okrada rezydencje Hollywoodzkich celebrytów i chwali się tym na facebooku. W dodatku film kręcono w prawdziwych domach takich sław jak Paris Hilton, Orlando Bloom, czy Megan Fox. Bohaterami tej opowieści są postacie tak głupie i próżne, że to, że ich pierwowzory żyją i właśnie kończą odbywać wyrok, jest w sumie dość smutne.

To mógł być DOBRY film. Właśnie głównie przez ten niewykorzystany potencjał uznaliśmy, że jednak jest to film ZŁY. Ten film tak skupia się na pokazaniu próżności, głupoty i chorej fascynacji „sławą”, że sam staje się, cóż, próżny i głupi. Hermiona świetnie bawi się parodiując głupią kalifornijską dziewuchę, jest kilka fajnych humorystycznych akcentów… Ale po piętnastu minutach zauważamy, że powtarzają się właściwie te same ujęcia: smutne twarze, nocny klub, paradokumentalny wkręt, wciąganie czegośtam przez nos, włażenie do rezydencji, przymiarka butów, super ciuchy, piesek, skarbonka. I tyle. Mogło być napięcie (w końcu wiemy, że ich w końcu złapią, było w gazecie), ale rozciąga się jak nudny jak flaki z rosołem „Somewhere”. Pięć minut (liczyłam) mizdrzenia się przed lustrem. Sześć dwuminutowych „tańców” w nocnym klubie. I tyle. I tyle. I tyle.  Do tego na siłę wrzucony smrodek pedagogiczny (jakże smutno kroczyć w pomarańczowym kombinezonie nie od Versace).

Zmarnowana szansa i wynagrodzenie przestępców, którzy stali się celebrytami, jak ci, których okradali.

Ryba